De Pharaone

Graeci Romanique, maxime Graeci, cultum Aegyptium laudabant, Strabo enim nomen "Aegyptus" vel Αἰγύπτος "Aἰγαίου ὑπτίως" significare dicit. Profecto plurimi auctores Graecos, quorum maioritas iterum ad Aegyptum faciebant, de rebus Aegyptiacis scripserunt. Ipse Magnus Alexander, Aegypto expugnato, propter imperium et maiestatem Pharaonum mirus est et sacerdotes enim Pharaonem ei vocare sinit ad mores Aegyptias manendum. Posthac omnes Reges Graeci et Imperatores Romani Pharaones ab Aegyptiis vocati sunt.

Cumque persequerentur Aegyptii vestigia praecedentium, repererunt eos in castris super mare: omnis equitatus et currus Pharaonis, et universus exercitus, erant in Phihahiroth contra Beelsephon. (Exodus, 14, 9)

Quis erat Pharao? Pharao (hebraice "par-ó") est nomen biblicus quod Reges Aegyptios vocat, cuius origo in vocabulum Aegyptium "Per-aa", quod "magnum domum" sibi vult, est. Ex hoc vocabulo Graeci vocabulum Φαραώ inveniunt, quod Romani in sermonem Latinum "Pharaonem" vertunt. Pharaones enim erant Reges Agyptii qui "maat", id est ordinem, manere debebant, atque in magnis domibus aut palatiis habitabant.

Fabulae Aegyptae deum Horum priorem Pharaonem esse narrant, qua de causa Aegyptii Pharaones deos animantes esse credebant. Secundum historicos vero prior Pharao Narmer, qui a Manethone Menes vocatus est, fuit. A dynastia III ad dynastiam XVIII Pharaones, cum morebantur, in pyramidibus a operatoribus factae sepeliebantur. Tutmosis I in pyramide non sepultus est et Vallem Regum, qui in Luxore reperitur, creavit. Posthac omnes Pharaones illic sepeliebantur. In Valle Regum clarissimum Mausoleum Pharaonis Tutankhamon reperitur, ubi plurima ornamenta inventi sunt.

Vallis Regum

 Clarissimi Pharaones erant Ramses II Magnus, Mentuhotep II, Tutmosis III Magnus, Akhenaton,Tutankhamon, Seti I, Ramses III, Hatshepsut, Ptolemaeus I et Cleopatra VII. De hac Regina graeca Plutarchus hoc nobis narrat:

ὁ μέντοι μέγας αὐτοῦ δαίμων, ᾧ παρὰ τὸν βίον ἐχρήσατο, καὶ τελευτήσαντος ἐπηκολούθησε τιμωρὸς τοῦ φόνου, διά τε γῆς πάσης καὶ θαλάττης ἐλαύνων καὶ ἀνιχνεύων ἄχρι τοῦ μηδένα λιπεῖν τῶν ἀπεκτονότων, ἀλλὰ καὶ τοὺς καθ᾽ ὁτιοῦν ἢ χειρὶ τοῦ ἔργου θιγόντας ἢ γνώμης μετασχόντας ἐπεξελθεῖν.

θαυμασιώτατον δὲ τῶν μὲν ἀνθρωπίνων τὸ περὶ Κάσσιον ἡττηθεὶς γὰρ ἐν Φιλίπποις ἐκείνῳ τῷ ξιφιδίῳ διέφθειρεν ἑαυτὸν ᾧ κατὰ Καίσαρος ἐχρήσατο τῶν δὲ θείων ὅ τε μέγας κομήτης ἐφάνη γὰρ ἐπὶ νύκτας ἑπτὰ μετὰ τὴν Καίσαρος σφαγὴν διαπρεπής, εἶτα ἠφανίσθη καὶ τὸ περὶ τὸν ἥλιον ἀμαύρωμα τῆς αὐγῆς. (Plut. Caes.69.3)

Regina Cleopatra ante Caesarem

Ubi est Alexandri sepulcrum?

Paulo ante studiosi eos sepulcrum Hephaestionis, qui amatorem Alexandri fuisse dicitur, in Graecia invenisse decreverunt. Hoc sepulcrum maior est quam Philippi II Regis Macedonum. Mausoleum Caesaris Augusti item Romae cognoscimus. Fortasse vero quis erat Alexander sciamus. Sed ubi est sepulcrum Maximi omnium regum? Vocatus Μέγας Ἀλέξανδρος a Graecis et Magnus Alexander a Romanis, profecto studiosi nihil de sepulcro sciunt et nondum eum inveniunt. Scriptores vero Graecos Romanosque multas historias fabulasque de sepulcro narrant. Pergamus, quaeso, et cognoscamus aliquos!

Sepulcrum Hephaestionis

De morte Regis Plutarchus dixit:

κἀκεῖ (καὶ ἐκεῖ, domo Medi) πιὼν ὅλην τὴν ἐπιοῦσαν ἡμέραν ἤρξατο πυρέττειν, οὔτε σκύφον Ἡρακλέους ἐκπιὼν οὔτε ἄφνω διαλγὴς γενόμενος τὸ μετάφρενον ὥσπερ λόγχῃ πεπληγώς, ἀλλὰ ταῦτά τινες ᾤοντο δεῖν γράφειν ὥσπερ δράματος μεγάλου τραγικὸν ἐξόδιον καὶ περιπαθὲς πλάσαντες. [...] Ἀριστόβουλος δέ φησιν αὐτόν πυρέττοντα μανικῶς, διψήσαντα δὲ σφόδρα πιεῖν οἶνον ἐκ τούτου δὲ φρενιτιᾶσαι, καὶ τελευτῆσαι τριακάδι Δαισίου μηνός.

 Certe Plutarchus Alexandrum mortuus esse putat quia febres graves passus est et cum multis lagoenis vini mortem eius festinavit. Alii studiosi eum sic mortuum esse credunt, alli historias Plutarchi fabulas esse dicunt. Quomodo de causa mortis recte sapere possumus? Tantum modum sapendi exstat: sepulcrum eius invenienda est. Sed ubi est sepulcrum? Profecto difficilis est inventu.
De sepulcro Regis hoc dixit Pausanias:

[...] καὶ Μακεδόνων τοὺς ταχθέντας τὸν Ἀλεξάνδρου νεκρὸν ἐς Αἰγὰς κομίζειν ἀνέπεισεν (Ptolemaeus) αὑτῷ παραδοῦναι: καὶ τὸν μὲν νόμῳ τῷ Μακεδόνων ἔθαπτεν ἐν Μέμφει, οἷα δὲ ἐπιστάμενος πολεμήσοντα Περδίκκαν Αἴγυπτον εἶχεν ἐν φυλακῇ.

Profecto Pausanias sepulcrum Alexandri in Aegypto esse putat. Ptolemaeus, Rex Aegyptiorum Alexandro mortuo, Macedonios corpus in Aegis (hodie Bergina vocatur), ubi sepulcrum Philippi II et aliorum Regum Macedonum reperitur, ponere non sivit et deinde ad Aegyptum portavit. Hoc dixit Suetonius:

Sepulcrum pharaonis Tutankhamon

per idem tempus conditorium et corpus Magni Alexandri, cum prolatum e penetrali subiecisset oculis, corona aurea imposita ac floribus aspersis ueneratus est consultusque, num et Ptolemaeum inspicere uellet, regem se uoluisse ait uidere, non mortuos.

Multi scriptores Romanos Graecosque sepulcrum in Aegypto esse putant et studiosi hodie id invenire conantur et id in Alexandria esse credunt. Imperatores vero Romanos Alexandriam sepulcrum Magni visum ibant. Multo postea, circa saeculo V post Christum natum, Imperator Theodosius, qui christianus erat, cultus Deorum vetus esse decrevit. Itaque sepulcrum Regis abiit. Fabula vero exstat quae corporem Alexandri in Ecclesia Sancti Marci (Venetiis) reperiri dicit. Profecto secundum Novum Testamentum corpus Sancti Marci incensi sunt. Secundum vero alios studiosos sacerdotes "pagani" corpus Alexandri corpus Sancti Marci esse ad id salvandum simulaverunt et Venetii vero hoc corpus circa saeculo IX post Christum natum surripuerunt. Sed tantum est fabula. Speramus eum locum cito inventum esse. Interium, care lector, sino scaenam ex pellicula quae multo mihi placet.